در سکوت همه چیز هست و هیچ نیست در سکوت میتوان همه چیز را خواند وبه همه چیز رسید وسکوت صفحه سفیدی است که در آن میتوان به هر احساسی رسید درسکوت آرامشی است که تا عمق جان رخنه میکند وتا استخوان به پیش میرود وگاهی در سرا پرده آن طوفانیست به عظمت لامکان وچنان می تازد وبه پیش میرود که هیچکس .وهیچ چیز توان مقاومت نخواهد داشت ودر سکوت تکاپو وآرامشی است وصف ناشدنی.....

یکی را دوست میدارم ،

 همان کسی که مرا آرام کرد و معنی دوستی را به من آموخت...

اینک که من با او هستم معنی واقعی دوست داشتن را فهمیدم …

او مثل ابر بهار زود گذر نیست ،

 او برایم مانند یک آسمان است که همیشه بالای سرم می باشد…

آسمانی که زمانی ابری می شود

 چشمهای من هم از دلگیری او بارانی می شود…

آری ،

 تو برایم مانند همان آسمانی…

یکی را دوست میدارم ،

او دیگر یکی نیست او برایم یک دنیا عشق است…

پس بمان ای کسی که تو را دوست میدارم ،

بمان و تسلیم احساسات پاک من باش…

می خواهم با تو تا آخرین نفس بمانم....

می مانم تا زمانی که خون عشق در رگهای من جاری است .....

ای خورشید آسمان روزهای من ،

 ای مهتاب روشن بخش شبهای من ،

 ای ستاره درخشان آسمان تیره و تار من ،

 ای آسمان زندگی من و در پایان ای همدم زندگی من ،

با من باش چون که تو را دوست میدارم ،

 آری

تو را دوست میدارم…

 فقط تو را…!

دوستای عزیز من یه وبلاگ هم برای همسر عزیزم طراحی کردم هر کی مایل باشه میتونه از اون هم بازدید کنه

آدرس:www.iyda2.blogfa.com

دلم خیلی گرفته.... این لحظه ها از اون لحظه هایی هستند که دوست داری

 تنها باشی و به هیچ چیز و هیچکس فکر نکنی.....از اون لحظه هایی که

مجبور میشی یه حقیقتی رو در پس گریه های بی وقفه ات پنهان

کنی.....ساکت باشی .... حرف نزنی.... نگاه نکنی ....آره دلم گرفته, مثله

پاییز.... خاموش و ملال انگیز....آفتاب نگاهم سرده سرد.....سرشار از غم و

از غصه لبریز....این لحظه درست یکی از اون لحظه های غم انگیز زندگیه که

 حتی با خدا هم قهری....از دنیا خسته ام....آره همون دنیایی که میگفتم

قشنگه!!...از همین دنیا خسته شدم از این دنیای قشنگی که چشم

مردمش رو روی همه چیز بسته!!.....چرا همه انقدر زود عوض میشن؟....چرا

 انقدر زود حرفاشون یادشون میره؟.... چرا کسی سر حرفش نمی مونه؟....چرا؟....

 من دیگه خسته شدم  

یه لحظه دیدنش،زندگیت رو فدا کنی؟حس قشنگیه اما ادم رو داغون

میکنه.بدتر از اون اینه که بدونی ممکنه اونی که الان تو فکرشی

شایداصلا توی فکر تو نیست.سخته که ببینی داری قربانی یه

احساس پوچ میشی که اسمش عادته،همون عادتی که

شاید خیلی ها بهش میگن عشق!!!اما بازم خودت رو

به همون عادت دلخوش کنی!

منتظرم....

حال همه ی پرنده ها خوب است

فقط خیال کوچ پرستو ها

گاهی دستمالم را

                  مرطوب می کند

 حالا حتما باید چیزی بنویسم

مثلا خاطره ای

              رویایی

              و یا حتی گلایه ای

اما تا یادم نرفته بنویسم

زمین اینجا کنار من نشسته

و پاهایش را

        به اندازه ی تمام گلیم های جهان درازتر کرده

                               و من چقدر نگرانم

بگذریم حالا اگر قرار باشد

            همه ی چیز ها را

                            همان طوری که هست بنویسیم

           باید بنویسم

                           دریا تا بالای قوزک پای من دریاست

                                  و آسمان

در قیل و قال پرنده های مهاجر

              گیج می خورد

                    و من چقدر نگرانم

دریا       موج      دریا     موج      دریا

این حرف ها را تا همیشه تکرار کن

       و اصلاْ فکر نکن که روزی من

              روی ساحل شنی نوشته بودم

              موج ها هیچ جایی نمی روند

                  فقط همدیگر را هُل می دهند !

                  و دریا که حرف های مرا پاک کرده بود و

      من که یاد گرفته بودم

              دیگر نگران نباشم

      و شب خواب دیده بودم

        دنیا

         به اندازه ی کفش های من کوچک بود

                                 و بود !

اگر دوستان ناراحت نمیشن ؟؟؟

فقط همین.....

چند هفته است که دارم می بینم مردم، نه توی خواب که ساعت ۱۲ ظهر یا ۵ بعد از ظهر یا هر وقتی که بیدارم و دارم واقعیت زندگی سراپا فراز سراپا فرود خودم رو می بینم. سعی نکن به حالت هایی که داشتی نسبتش بدی و سریع نسخه ی تعیین تکلیف شده ی حالم رو بپیچی. یا حتی تو ذهنت نسبت به این پست عکس العمل نشون بدی یا از حرفام نتیجه بگیری یا بخوای قضاوت کنی. چون هرگز بلایی که سر خودم آوردم نه سرت اومده نه می تونی سر خودت بیاری.

شد دو تا پاراگراف تا اینجا و هنوز راضی نیستم. هر موقع راضی شدم بهت می گم. کنه مطلب اینکه من اصلا نمی دونم میای به اینجا سر بزنی یا نه. اما اگه نمی آی که این چند تا حرف هم می مونه یادگاری. اگه میای باید بگم هم حق داری هم نه، هم جفتشون هم هیچکدومشون. الان کمی مکث کردم در نوشتن، داشتم به این فکر می کردم که جاهایی از چیزی که تو ذهنم میاد رو سانسور کنم، اما دارم می بینم چیزی جز یه تیکه از خودم نمونده که نگون بختانه یا نیکبختانه صادق ترین قسمت من بوده و فعلا هست. دارم صدای موسیقی وبلاگ س.ن رو می شنوم. راستشو بخوای از مطالبش احساس قی کردن می گیرم مودبانه ش می شه اشمئزاز، اما موسیقی متن وبلاگشو خیلی دوست دارم.

آه... یه آهی کشیدم که بوی خودم ازش بلند شد. چنان وحشتناکه که چند ماهه دیگه با کسی معاشرت نمی کنم. یا اگه این چند روزه آینده تصمیم به معاشرت گرفتم می خوام بوگیر ببندم سر مغزم تا ملت مثل من وقتی دارم شبا از شدت عصبیت بالا میارم، بالا نیارن. تو کم استعداد ترین بنده ی خدا برای داشتن یه شوهر خوب، یه دوست پسر خوب یا کسی که دوستت داشته باشه هستی! ( یه خورده لبخند گوشه خشک لب هام رو گرفت )

راستشو بخوای بعد این همه مدت نسبتا طولانی که ازت دور شدم، وقتی بهت فکر می کنم می بینم هنوزم نمی تونی احساست رو بیان کنی، ازش مراقبت کنی یا دفاع کنی. بماند که من هم خیلی پاره پوره می چسبوندم عکسای تو ذهن و دلم رو اونم به زور رو دیوارای مغزت و شاید قلبت. اونایی که به جز چند تا کلیشه تو ذهنشون ندارن اینجور مواقع سریعا می گن: " هر چی بوده گذشته "

اما به این مومنم که هیچ چی نمی گذره فقط می مونه اگه توجه نکنی خشک میشه مثل یه لکه ی خون بزرگ و غلیظ که دور چشمت رو گرفته. اگه بهش آب نزنی نشوریش، مجبوری با چشمای بسته یا تصمیم بگیری تا آخر عمرت بخوابی یا با چشمای بسته خودت رو بزنی به دیوارای خیابون و شهر و دنیا. مردمی هم که می بینندت یا تصمیم بگیرن که دلشون چند تا لحظه ی کوتاه به اشتباه برات بسوزه یا بخندن و حرفت کنند بچسبوندت گوشه ی دهنشون که دائما می جنبه تا ارضاشون کنه.

شد سه تا پاراگراف و من هنوز راضی نیستم از جریان سیال ذهن چهارشنبه ۲۱ مرداد ماهم. چقدر بد می کنیم با روزهامون وقتی تقسیمشون می کنیم به واحد های مساوی و روشون اسم هم می ذاریم. شنبه یکشنبه دوشنبه مرداد آذر فروردین بیست و یک و سیزده... از خودم می پرسم اگه تقسیمشون نمی کردیم ممکن بود تا ابد ادامه داشته باشه؟ جوابم رو دوست دارم آره بگم. چرا که نه هم دوست دارم بگم. چون مطمئنم اتفاقات هستند که روزها رو می سازند نه تقویم ها. اما همین اتفاقات خود ما رو هم می سازند. تجلی خاطراتیم همه مون. چه خوب چه بد. چه زشت چه زیبا. کاش: کاش اون شب تا صبح هرگز با خورشید تموم نمی شد. شاید به خاطر همون شبه که روز رو نفرین کردم و روزها هیچ کاری ازم بر نمیاد. برعکس شب ها می نویسم. می زنم. می خونم. گریه می کنم. دعا می کنم برای پرنده ی قلبم. دها می کنم برای انسانیت که حتی منم دارم می رم تو فهرست قاتل هاش.

سخت پیر می شیم. خیلی سخت. مخصوصا می گم من که پیر کردن خودم از عادات فکری منه. و فکرم همیشه باهام. احساس می کنم مطلب دارم از دستم در میره ولی اهمیتی نمی دمو پس اگه بی ربط می نویسم تو با ربط بخون. چند هفته ست که مرز روزها و شب ها رو گم کردم. می تونم خورشید رو ببینم که داره جون می کنه خودشو می کشه بالا و سینه کشون می ره تا فرق آسمون. بعد عین مست ها از اون بالا سر می خوره و میفته پایین تا ماه در میاد. ماه. ماه تخلص شعری منه می دونستی؟ آرزو این تخلص رو خیلی دوست داشت... ماه... چقدر حس خوبیه ماه کسی باشی... یا کسی باشی که کسی ماهت ببینه... بماند که هم ماه هم خورشید از اجرام منظومه ی شمسی اند و فقط با اراجیف امثال من معنی خوب می گیرند.

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی     آخر ای ماه تو هم درد من مسکینی

ای بابا چقدر ما آدم ها دوست داریم معنی بدیم و معنی نگیریم. ما آدم ها... آدم ها دو دسته بیشتر نیستند، یه دسته اونایی که فکر می کنند از بقیه جدان یه دسته هم اونایی که فکر می کنند از بقیه جدا نیستند. هر دو دسته به ضعم من در اشتباه. چون نهایتا هر کسی حرف ناپخته ی خودش رو می زنه و می میره. نمی دونم باید از زندگیم پشیمون باشم یا نباشم. چون همه چی رو یا بهتر بگم حقیقت رو نمی دونم( اگه باشه ) تفلسف و تئوریک نگاه کردن رو هم که گذاشتم کنار. چیزی که از خدا خواسته بودم ( اگر ارزش داشته براش یا نداشته ) همون لیوان چایی بود و میز شب و همصحبتی که سکوت رو خوب بلد بود و دیوونه ی روبه رویی ش بود... نه ظرف کریستالی نه قسط ماشین ظرف شویی که ماحصل ته مونده های غذام رو بشوره و وقت مهمونی بره تو چشم فامیلا!

هر کاری کردم برای این بود... اما هرکسی اومد نخواست یا نتونست... یا ندید یا نخواست ببینه... یا من نبود یا منم نشد... یا دوست داشت لکه بذاره تقدیرا رو چشمش تا خشک بشه و از فردا صبح چشماشو بسته نگه داره و بخوابه...

خیلی بیش از اوصافی که بلدم می تونم پوچی بعد از نشدن این آرزوی دیرینه رو توصیف کنم اما به جای کلی حرف دوست دارم تنها بنویسم: وقتی عشق ( تعریف خودم: همون لیوان چایی بود و میز شب و همصحبتی که سکوت رو خوب بلد بود و دیوونه ی روبه رویی ش بود... نه ظرف کریستالی نه قسط ماشین ظرف شویی که ماحصل ته مونده های غذام رو بشوره و وقت مهمونی بره تو چشم فامیلا! نه شهرت نه قدرت متواتر نه ترقی روز شمار سرمایه و اشائه ی فرهنگ و ترویج مبارزه و ... ) رو از دست می دی یا نمی تونی دیگه امیدی برای بدست آوردنش داشته باشی همه چی یه دروغ محضه! نفس کشیدن خواستن تونستن دوزخ برزخ شنیدن دیدن دوست داشتن به دست آوردن از دست دادن شکست پیروزی و هر چیزی

تا حدودی راضی شدم از جریان سیال ذهنم

آدم ها برای اینکه کمی راحت شن دوست دارند سریع کلمه ای به حالی رو که دارند بچسبونند و با این کار تمدد اعصاب و تصمیم گیری برای فراموشی داشته باشند. من اما این بار این کار رو نمی کنم. نه می خوام توجیه کنم نه کسی هست که توجیه بشه. نه توضیحی نه کلامی. خاموش می شم برای ابد. خاموش می شم برای همیشه. برای روز هایی که شماره ندارند و تو سال و ماه و ساعت تقسیم نمی شند. تنها چیزی که می دونم اینه که:

همه مون بی تقصیریم. بدون استثنا. حتی من. حتی تو. حتی همه.

مي دانم عاشق نعره هاي رودخانه است.

ميدانم...

دوست دارم پرنده اي شوم و به آن سوي آب پرواز كنم.آن گاه در درياي دلت شنا كنم.

اي ياور و مونس تنهاييم تو همان كسي هستي كه تنهايي را همچون ابري ناتوان از آسمان آبي قلبم كنار زدي.

زماني كه برق چشمانت را از اعماق نگاهت گرمي دستانت و لبخند دلنشينت كه همواره آرام بخش دل بي تابم بوده دريافتم ديگر خوني در رگهايم وجود ندارد و تنها عشق توست كه در رگهايم جاري است.

زماني كه تو را مي بينم سست مي شوم آرام و قرار ندارم هر كار مي كنم نمي توانم چشمان خيره ام را پايين بياورم.به جاي آنكه اعضاي بدنم در اختيار مغزم باشند تنها از يك لخته خون عاشق فرمان مي گيرند و اين تنها علت كشش عشق توست.

به تو مي انديشم كه بهتريني تو كه هميشه دور از من و در قلب مني!

تو كه همانند فرشته ها رسم دل شكستن را نمي داني.

من در جاده ي پر پيچ و خم زندگي ايستاده ام تا بيايي.

بيايي تا تك ستاره ي قلبم را به سوي ابرهاي انتظار ببري.چشمانم را به آسماني كه خدايت در آن است دوخته ام و دست هاي خسته ام را به سوي او دراز كرده ام و از او مي خواهم كه بيايي و مرا كه تنها در جاده هاي زندگي مانده ام را با خود ببري.

ببري به سرزمين آب هاي نقره اي به سرزمين آرزوهاي شيرين به سرزمين گل هاي عشق.

به اميد آن روز كه ردپايمان را در كنار تك درخت عشق بگذاريم.

ميدونم ديگه نه!

لحظه ها وروزهاي اول وقتي كه يه نوزاد به دنيا مياد اونايي كه رنج دنيا كشيدن ميگن:طفلك چه گناهي كرده بود كه بايد پاشو توي اين دنياي كثيف ميذاشت!خدا به دادش برسه!

اصلا كي ميدونه فردا زندست يا مرده؟كي ميدونه بهشت ميره يا جهنم؟كي ميدونه قراره چه كاره بشه؟كي ميدونه خوشبخت ميشه يا بدبخت؟كي ميدونه..........؟

هميشه ميگم اين چه دنيايي كه ما نميدونيم قراره يك ثانيه بعد چه اتفاقي بيفته ولي ميدونيم آخرآخرقراره بريم يه دنياي ديگه.اصلا اگه همه ميدونن قيامت ميخواد چه اتفاقاتي بيفته چرا بايد اينقدر دل شكستن و دروغ و...زياد باشه؟چرا بايد آدما به خون همديگه تشنه باشن؟چرا؟؟؟

قربونت برم خدا جون يعني زندگي منه انسان با يه قطره بارون يكيه؟آره يكيه.مگه اونا چيشون از ما كمتره؟اتفاقا اونا خيلي از ما بهترن اونا پاكن.ما با همين قطره هاي آبه كه وضو ميگيريم!

قطره هاي بارون هميشه با هم ميان به همين دليل هيچ وقت همديگه رو تنها نميزارن.آره اينه رسم روزگار.زندگي خلق خدا همشون مثل همه.فقط با اندكي كم و كاست در عشق ورزيدن!!!!!

در امتداد ایــن لحظه ها

کسی می خواند نام مرا

خط به خط

دریغ و افسوس !!!

که باید رفت و نمانــد

دگر زمان ، زمان ماندن نیست

دگر جای ما٬  اینجا نیست.

زخود بیگانه گشتم

چه شب ها که با اندوه  بی تو گذشتند

حال آمدی وجان ودل می طلبی زمن ؟!

انگار سالهاست دوری

چرا که نمی دانی جانان را جانی دگر نیــست . . .

تو را چه شد ؟؟

بی هیچ نشانی

گریختی زمن و افتاد فاصله ها

حال دگر جز نام آشنای تو

چیزی  در خاطرم  نیست ...

آه عشقم تا اینجا بود...

لعنت به این دنیا

می گن یه روز جبرئیل می ره پیش خدا گلایه می کنه که: آخه خدا؟ این چه وضعیه آخه؟ ما یه مشت ایرونی داریم توی بهشت که فکر می کنن اومدن خونه باباشون! بجای لباس و ردای سفید، همشون لباسهای مارک دار و آنچنانی می پوشن! هیچکدومشون از بالهاشون استفاده نمی کنن، می گن بدون بنز و بی ام و جایی نمی رن! اون بوق و کرنای من هم گم شده، یکی از همین ها دو ماه پیش قرض گرفتش و دیگه ازش خبری نشد! آقا من خسته شدم از بس جلوی دروازه بهشت رو جارو کردم. امروز تمیز می کنم، فردا دوباره پره از پوست تخمه و هسته هندونه و پوست خربزه!

خدا میگه: ای جبرئیل! ایرانیان هم مثل بقیه، فرزندان من هستن و بهشت به همه فرزندان من تعلق داره. این ها هم که گفتی خیلی بد نیست! برو یه زنگی به شیطان بزن تا بفهمی مشکل واقعی یعنی چی!

جبرییل زنگ میزنه به جناب شیطان. دو سه بار می ره روی پیغامگیر تا بالاخره شیطان نفس نفس زنان جواب می ده: جهنم. بفرمایید؟

جبرییل میگه: آقا خیلی سرت شلوغه انگار!

شیطان آهی می کشه میگه: نگو که دلم خونه. این ایرانی ها اشک منو در آوردن به خدا! شب و روز برام نزاشتن! تا روم رو می کنم اینطرف، یه آتیشی دارن اون طرف به پا می کنن! تا دو ماه پیش که اینجا هر روز چهارشنبه سوری بود و آتیش بازی!...حالا هم که .... ای داد!!! آقا نکن! جبرییل جان من برم... اینها دارن آتش جهنم رو خاموش می کنن که جاش کولر گازی نصب کنن!!! 

من سفیر آرزوهای پر از غزلم.می دانم که می آیی منتظرت می مانم.

از اینسوی دنیا تا آنسو که تو آنجایی اگر قلبمان با هم باشد انگار همیشه کنار هم هستیم.

بر من احسان کن قلبت را به غریبه ها نبخش.با من بمان .مگر نمی خواستی با تو بمانم؟

قولت چه شد؟ احساست می کنم میدانم راه دور است اما قلبم به تو نزدیک است

آشیان کوچک قلبت را به غریبه ها نسپاری  ما برای عشقمان می مانیم..

به آنهایی فکر 

به آنهایی فکر کن که هیچگاه فرصت آخرین نگاه وخداحافظی را نیافتند

به آنهایی فکر کن هنگام خروج از خانه گفتند :روز خوبی داشته باشی   وهرگز روزشان شب نشد

به بچه هایی فکر کن که گفتند:مامان زود برگرد واکنون نشسته اند وهنوز انتظار میکشند

به دوستانی فکر کن که دیگر فرصتی برای در آغوش کشیدن یکدیگر ندارندو ای کاش زودتر این موضوع را میدانستند

سلام به همه خوبیییییییییییین؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من که اصلا خوب نیستم !!!!!چرااا؟؟؟؟؟؟؟؟ خوب معلومه دیگه تو این فصل امتحانا یا بهتره بگم فصل  حال

گیری کی حال و حوصله داره......

به خدا دیروز به مامانم میگفتم دیگه این لیسانسرو بگیرم من غلط بکنم درس بخونم بابا چه درسی آخه چه ارشدی گور بابای ارشد...

ما رفتیم که ۱۰ تیر بیایم تو رو خدا دعام کنین این ترمم افتضاح سخته

فدای همتون دوستون دارم نظر یادتون نره

بای بای

پنجره ی اتاق بازه و پرده ی حریر چروک سفید با اون اشکال نارنجی رنگ مدام تا کنار سجاده میاد و بر می گرده.

صدای جوجه کبوتر هایی که چند وقتیه مهمون ایوون اتاقم شدن تنها صداییه که منو به خودم میاره تا بفهمم یک ساعتی می شه بین دو تا نماز توقف کردم و تسبیح به دست زل زدم به شیشه ی عطر ورساچی توی کتابخونه.

اینجا همیشه بهترین فرصت برای فکر کردنه،فکر کردن به همه ی آدمهایی که یه جوری از یه روزنه ای خودشونو می اندازن توی زندگیت.

اومدن و رفتن آدما تو بازی زندگی تو، پیچیده ترین اتفاق هستیه که هیچ جوری نمی تونی حیرت و شگفت زدگیتو از این بابت پنهان کنی.

دنیا خیلی کوچیکه اگرچه خیلی بزرگه. هیچ کس هیچ وقت نمی تونه بفهمه چرا میون این همه آدم کلاف زندگیش به کلاف زندگی تو گره خورده.

اینکه چه سلسله اتفاقاتی می افته تا یه نفر یه گوشه ی زندگی تو وایسه_حتی اگر هیچ وقت از جاش تکون نخوره_ آنچنان گیج و منگت می کنه که اگه جیک جیک جوجه کبوترها به خودت نیاردت، ممکنه کلتو بکوبی به دیوار!

شاید اون آدما هیچ وقت با تو حتی یه کلمه هم حرف نزنن یا اصلا تو رو نشناسن یا حتی ندونن که تو اونارو می شناسی ، اما وجودشون زندگی تو رو یه رنگ دیگه ای می کنه. شگفتیش هم همینجاست:

اینکه یه نفر بدون اینکه خودش بدونه، بدون اینکه خودش بخواد،یه جای زندگی تو وا می سه و هیچ وقت نمی فهمه اونجایی که ایستاده یه گوشه از زندگی توئه....

اصلا نمی دونم امروز چمه؟؟؟؟

اصلا نمی دونم چرا اومدم تا مطلب جدیدی بذارم.

یه جورایی حس کردم باید بنویسم با اینکه الان اصلا وقت وب گردی و آپ کردن نیست اما سریع کامپیوترمورو باز کردم و شروع کردم به نوشتن مثل همیشه بدون فکر و فقط از روی احساس

از روی احساسی که بیشتر  تحت تاثیر وجدان درونیش هست تا  منطقش...

این یه ماه اخیر چه قدر من گناه داشتم.

خدا جونم شکرت شکرت شکرت ۱۰۰ هزار مرتبه شکرت

اما اینکه نشد  که....

هی من تلاش می کنم که پاک باشم و صاف صاف عین آیینه که تو رو بیشتر از همیشه حس کنم اما تو  

هی امتحانهای سنگینتری جلوی پام می ذاری؟؟

امتحانهایی که واسه پاس کردنشون باید ببین دو راهی آره یا نه قرار بگیرم...

دو راهی هایی که فقط خودت آره آره تنها خودت می تونی راهنمام باشی ...

به قول حافظ: هر که در این بزم مقربتر است      جام بلا بیشترش می دهیم

خدا رو شکر می کنم که باز تو رو داشتم خدا جونم مرسی که هستی در کنار فرشته ی مهربون و آرامش بخشت که خیلی دوسش دارم.

خدایا ازت فقط  آرامش می خوام دیگه بسه قصه های عجیب غریب... خداییش اگه فیلم زندگیم رو بسازم رو دست همه ی فیلم های هالیوودی و اسکار دار می زنه از بس که ....

خدا جونم نمی خوام آدمهای دور و برم بهم انرژی منفی  بدن و من رو از راهی که تو بهم یاد دادی که با اون به تو برسم دور کنن.

خدا جونم خیلی دوستت دارم می دونی چرا؟

چون وقتی اون روز صبح که داشتم به خاطر تهمت های یه آدم نسبتا بد گریه می کردم تو به من گفتی که :

در اون روز که بدکاران را در آتش دوزخ می اندازیم آنها  در آنجا می گویند پس آنها که جزء اشرار بودند کجا هستند؟ آنها که از ما بدتر بودند.حتما آنها در قسمت دیگه ای از این دوزخ هستن  اما آنها غافل از این هستند که آن اشرار اصلا در آتش دوزخ نیستن و در بهشت ابدی به سر می برن

خدا جونم ممنونم از اینکه همیشه با قرآن راهنماییم میکنی که چه کاری درسته و چه کاری اشتباه...

ممنونم ازت که یه دوست و یه همراه خوب بهم دادی که همیشه پا به پای من هست یار همیشگیه منه می دونم...

میدونی چرا اینقدر با اطمینان حرف می زنم ...

چون اون فرشته رو تو برام فرستادی

خدایا شکرت شکرت

میدونی چرا؟؟

چون فهمیدم که خانواده چه ارزش زیادی داره....

درس های زندگیم رو در کنار فرشته ی زمینیم یکی یکی دارم یاد می گیرم پشتمون باش

دوستت داریم.

جای دوری نیستی چون خودت گفتی : من از رگ گردن هم به شما نزدیکترم

چه آرامشی ...

عاشقتم

اما می دونم که تو رسم عاشقی تو از من عاشقتری

حتی اگه جمله هام تو وبلاگم تکراری باشه باز هم می گم

می گم و می گم  که :

آرامش بخشترین آرامش بخش زندگیم تویی و تنها تویی

یادته سال پیش یه حس آرامش بخش و شادی بخش بهم دادی ...

دوسش داشتم اما عین بچه هایی  که قدر چیزایی که دارن رو نمی دونن ناز می کردم و قدرشو نمی دونستم  بعضی اوقاتم زیر میزی می گفتم خدا جونم نمی شد این حس تو وجود یکی دیگه بود؟؟؟بد نمی شداااا. 

چه حس دوست داشتنی ....

هووووم آدم حس زنده بودن می کنه

اما من رو تنها کرده

اه نمی خوام

اه برو نمی خوام باشی

حالا تو باشی نباشی هم فرقی می کنه

تا اینکه یه روز...

وای خدای من

کوش ش ش ش ؟؟؟؟؟.

ررررررفت!!!!.

خدا جونم برش گردون.

برو بابا خراب کردی خدا هم ازت گرفتش .

حالا من موندمو در حسرت بدست اوردن یه حس خیلی خیلی زیبا که به همه ی دنیا می ارزید.

حالا اون حس شبیه به گمشده ی من شده بود که برای به دست اوردنش حاظر بودم از صفر شروع کنم

پس ناامید نشدم و مطمئن بودم که خدا اون حس زیبا رو دوباره بهم بر می گردونه

پس دوباره از صفر شروع کردم ...

حس می کردم این بار مسیرم سنگین تره پس سعی خودم رو می کنم

سعی کردم اونقدر پاک بشم که اون رو دوباره پیدا کنم.

تا اینکه یه روز ...

خدایا این حس چه آشناست

چه قدر شبیه به گمشده ی منه

چه حس آرامشی .... چه حس شادی بخشی

خدایا اما این باررررررر

اون رو حس میکنم  اما می تونم ببینمش

خدایا اون رو تو وجود یکی دیگه گذاشتی.

هنوزم نمی تونم باورش کنم اما هر روز که می گذره بیشتر مطمئن می شم که اون حس رو تو وجود .... پیدا کردم.

خدا جونم دیشب باز گریم گرفته بود چه قدددر تو مهربونی آخه مگه من کیم؟؟ که تو ....

باز شرمندم کردی

خداجونم می دونم که اونم مال تو هست اما می ذاری پیش من تا یه مدت امانت باشه.

بعضی اوقات به شوخی بر می گردم به گمشده ی خودم می گم

تو خودتم نمی دونی که چی داری.... یه چیزیکه تمومی نداره

اونم می زنه زیری خنده

نمی دونم چی تو ی  ذهنش می گذره اما ... داره کم کم به من ایمان پیدا می کنه که یکی هست که از پشت پرده مواظب ماست یکی هست که اون حقیقته و ما هم تنها جزئی از اون حقیقتیم

چه چیزهایی هستن ؟

اونها بین تو و زندگی حقیقی تو که در اینجا و اکنون جاریه فاصله انداختن ..

اونها مانع تجربه زندگی هستن.

نفست رو به بیرون بده و همه اون چیزها رو به بیرون بفرست .

تو ! معجزه خلقت هستی . نمی بینی؟

تنها یک چیز هست که زندگی رو بر سر تو آوار می کنه .... توقع !

هیچ چیز در زندگی نفرت انگیز تر از توقع نیست . تنها یک چیز هست که وجود تو رو از سلامت و شادابی سرشار میکنه و اون هم بخشش بی چشم داشت هست.

 ببخش همه کسانی را که صادقانه حرف دلت را شنیدند  روبرویت به تو حق دادند و پشت سرت تیشه به زندگیت زدند.

ببخش نه به این دلیل که آنها سزاوار بخششند . تنها به این دلیل که تو سزاوار آرامشی

یه چند وقتی بود که دوباره سیستم ترکونده بودم.

از اخرین باری که اینجا نوشتم تا حالا اتفاقات زیادی برام افتاده که حس تعریف کردنشو ندارم!

به قولی اینجور مواقع باید تا تنور داغه بچسبونی که ما نچسبوندیم!!

البته به علت لو رفتن اینجا ...دوباره نوشتن سخت شده.

فک کنم اینجام سرنوشتش مثل وبلاگ قبلم بشه!

۲ ، ۳ روزه که بدجوری ریختم به هم....

از خدا خواسته بودم که دیگه اینجوری نشه...اما مثل اینکه بازم اشتباه کردم.

دوباره از درسم افتادم....

حالا شانس اوردم که این ترم هیچ امتحان میان ترمی ندارم وگرنه.....افتضاح می شد!

البته با وضع موجود و با این سردرگمی لعنتی که همه ی وجودمو گرفته....فکر نکنم تغییری ایجاد بشه و اخر ترم.....بله!!!!

حرفام زیاده اما نمی تونم بزنم....

از اینکه حرف دلمو بزنم می ترسم....

از اینکه تو ....نتونی قبول کنی....نخوای قبول کنی...از اینکه من نتونم درست برات توضیح بدم....

میترسم....

عقلم شک نداره...اما دلم....!

نمی دونم ....چیکار میتونم بکنم برای اینکه حالم بهتر بشه....

نمی دونم چطور میتونم به خودم کمک کنم.

حتی نمی دونم وقتی اینا رو می خونی چه حالی میشی....

من هیچی نمی دونم.....هیچی!

راستی این آقا پویای ما مثکه فردا کنکور داره... براش ارزوی موفقیت میکنم.

به همتون سر زدم اما حس کامنت گذاشتن ندارم.

یکم ببخشید و برام دعا کنید که بشم مثل قبل!

فعلآ خدافظی.

اين روزها ذهنم پر از سوال است. در مورد هر چه كه مي بينم و مي شنوم سوال دارم. از زندگي عادي و آدم هاي عادي تر دوروبرم گرفته تا نقشه هاي اوباما براي ايران و سينماي تارنتينو و پشت پرده فوتبال. و اين سوالات همه از يك چيز سرچشمه مي گيرد : شَـك !

آنقدر دور و برم پر است از دروغ و فريب و گريز از حقيقت كه حالا به همه چيز شك دارم. به اين كه قطبي را دلال ها نياورده اند ، به اين كه ميرحسين موسوي تا آخر در صحنه انتخابات مي ماند ، به اين كه مي توانيم كشوري پيشرفته باشيم ، به اين كه سينما يك ابزار نيست ، به اين كه قهرماني حق استقلال بوده ، به بيانيه مايلي كهن ، به آخرين فيلم تارنتينو ، به نظر سنجي نود.... يكي نيست من را بگيرد ؟! اما فعلا كه اين شك تنها سلاحي است كه در برابر دنياي تاريك اطرافم من را محافظت مي كند.

و اما واقعا شما اگر مي توانيد ، كمكم كنيد. اگر نه تمام سوالات ، حد اقل به چند سوالم پاسخ دهيد. مثلا بگوييد رئيس جمهور بعدي كيست ، يا قهرمان واقعي ليگ ما كيست يا اين كه من چه موقع این شکها من را رها می کنند یا اینکه من چه وقت...