من خیلی به سرنوشت اعتقاد دارم و مطمئنم که هیچ برخوردی تصادفی نیست حالا می خواد برخورد ۲ مولکول باهم باشه یا ۲ تا آدم بالغ باهم.

سنگینی
یه حرفی هست که بدجوری رو دلم سنگینی می کنه

نمی دونم چجوری مطرحش کنم

اخه طرفم یجورایی خیلی سرسخته

برای خریدن عشق هر کس هر چه داشت آورد

دیوانه که هیچ نداشت گریست

گمان کردند که چون هیچ ندارد میگرید

اما هیچ کس به قدر دیوانه ندانست

 که قیمت عشق

اشک است

و قیمت اشک

عشق

در شب  ایستاده ام                                                                   

به تماشای دریای ستارگان                                                     

و به دنبال ستاره تو می گردم                         

دلم گواه است که خواهم یافت              

مادر بزرگ در قصه هایش می گفت:

         _هر کس در اسمان ستاره ای دارد_

          من ستاره تو را می شناسم

                              برقش    برق    چشمان تست                                               

  و لبخندش                                  

شادی لبخند تو                 

            گوئی             

    سیبی ست که با تو

    به دو نیم شده باشد

            من ستاره تو را می شناسم

 به یقین                                                                

خواهمش یافت                                                         

...........

این را مادر بزرگ در قصه هایش می گفت

قطره دلش دریا می خواست.خیلی وقت بود که به خدا گفته بود.

هر بار خدا می گفت:از قطره تا دریا راهی است طولانی.

راهی از رنج وعشق وصبوری.هر قطره را لیاقت دریا نیست.

قطره عبور کرد وگذشت.قطره پشت سر گذاشت.

قطره ایستاد ومنجمد شد.قطره روان شد وراه افتاد.قطره از دست داد

و به آسمان رفت.و هر بار چیزی از رنج وعشق وصبوری آموخت.

تا روزی که خدا گفت: امروز روز توست. روز دریا شدن.

خدا قطره را به دریا رساند.قطره طعم دریا را چشید.طعم دریا شدن را.اما...

روزی قطره به خدا گفت:از دریا بزرگتر،آری از دریا بزرگتر هم هست؟

خدا گفت:هست.

قطره گفت: پس من آن را می خواهم.بزرگترین را.بی نهایت را.

خدا قطره را برداشت ودر قلب آدم گذاشت وگفت اینجا بی نهایت است.

آدم عاشق بود.دنبال کلمه ای می گشت تا عشق را توی آن بریزد.

اما هیچ کلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت.

آدم همه عشقش را توی یک قطره ریخت.قطره از قلب عاشق عبور کرد.

 و وقتی که قطره از چشم عاشق چکید،خدا گفت:

حالا تو بی نهایتی،چون که عکس من در اشک عاشق است.

من با زخم زبونت  رفیقم

مرحم بزا ربا حرفات رو زخم عمیقم

با توام  که داری  به گریه ام می خندی

کاش می شد بیا ی و به من دل ببندی

تنها بودن یه کا بوس شومه عزیزم

کار دل    نباشی تمومه عزیزم

باز محرم رسيد، دلم چه ماتمزده

کسي ميان اين دل، خيمه ماتم زده

باز محرم رسيد، شدم چه حيران و مست

از اين همه عاشقي، دوباره ام مست مست

باز محرم رسيد، ميکده ها وا شدند

تمام عاشقانت، واله و شيدا شدند

باز محرم رسيد، اين من و گريه هايم

رفع عطش مي کند، فرات اشک هايم

باز محرم رسيد، شهر سيه پوش توست

دل ، نگران رنج خواهر مظلوم توست

باز محرم رسيد، مدرسه عشق باز

کلاس درس زينب، کار نموده آغاز

باز محرم رسيد، وعده گه بيدلان

فصل جنون و مستي، صاحبِ صاحبدلان

باز محرم رسيد، تا سحر آواره ام

ميان ميخانه ها، مستم و ديوانه ام

باز محرم رسيد، عاشقي سوداگريست

گرمي بازار عشق، شور دل زينبيست

فرا رسیدن ایام محرم. ماه  خون و غم و شهادت مولای متغیان اباعبدالله حسین(ع) را پیشاپیش به همه ی شیعیان جهان تسلیت عرض می نمایم و امیدوارم در این ماه حسینی شویم و غم شکست های گذشته رو فراموش کنیم و به اینده بنگریم.

یک گل تقدیم کسی که دوستش دارم.

خیلی عالیه که تو خودت باشی . ناگهان اونی که دوستش داری کنارت باشه

ما همیشه عاشق این آدمها هستیم ، هزار حرف داریم برایشان . اما وقتی در برابرشان قرار می گیریم قفل بر زبانمان می زنند . اختیار از ما سلب می شود . سکوت می کنیم و ...

دکتر شریعتی انسان ها را به چهار گروه دسته بندی کرده است:

دسته اول :

آنانی که وقتی هستند هستند ، وقتی نیستند هم نیستند

عمده آدم ها ، حضورشون مبتنی به فیزیک است ، تنها با لمس ابعاد جسمانی آن هاست که قابل فهم می شوند. بنابر این تنها هویت جسمی دارند.

دسته دوم :

آنانی که وقتی هستند نیستند ، وقتی که نیستند هم نیستند

مردگانی متحرک در جهان ، خود فروختگانی که هویت شان را به ازای چیزی فانی واگذاشته اند . بی شخصیت اند و بی اعتبار . هرگز به چشم نمی آیند . مرده و زنده شان یکی است.

دسته سوم :

آنانی که وقتی هستند هستند ، وقتی نیستند هم هستند

آدم های معتبر و با شخصیت ، کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودشان هم تاثیرشان را می گذارند . کسانی که همواره به خاطر ما می مانند . دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم .

دسته چهارم:

آنانی که وقتی هستند نیستند ، وقتی نیستند هم هستند

شگفت انگیز ترین آدم ها ، در زمان بودنشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما نمی توانیم حضورشان را دریابم ، اما وقتی که از پیش ما می روند نرم نرم آهسته آهسته درک می کنیم . باز می شناسیم . می فهمیم که آنان چه بودند ، چه می گفتند و چه می خواستند ، ما همیشه عاشق این آدم ها هستیم ، هزار حرف داریم برایشان . اما وقتی در برابرشان قرار می گیریم قفل بر زبانمان می زنند. اختیار از ما سلب می شود . سکوت می کنیم و غرقه در حضور آنان مست می شویم و درست زمانی که می روند یادمان می آید که چه حرف ها داشتیم و نگفتیم ، شاید تعداد این ها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد .

سلام دوستان عزیزم

ببخشید که یه مدت نبودم ونتونستم بهتون سر بزنم.شرمنده.درگیر درس خوندن و شوهرداری هستم.

از این به بعد می خوام نوع مطالب وبمو عوض کنم .دوست دارم از خاطراتم ،از لحظه های خوش زندگیم وهمین طور لحظه های سخت زندگیم بگم.

آخه من با قبل خیلی فرق کردم.این مدتی هم که نبودم، هم به خاطر درسم بود وهم به خاطر این تحول .اومیدوارم وب جالبی بشه البته بانظرهای دلنشین شما دوستان گلم.

زیاد سرتونو درد نیارم،خلاصه ی کلام،خیلی دوستون دارم.

راستی از آرش جون هم خیلی خیلی شرمنده ام.چون ایشون دائم به من سر می زنند ولی من هر موقع خواستم بیام تو وبشون ،نتونستم.ببخشید من همه سعی خودمو می کنم ولی وبتون باز نمی شه.

دریا از شما هم همین طور .من نمی دونم چرا هر موقع بهتون سر می زنم یکدفعه کامپیوترم قاطی می کنه.ببخشید.خیلی دلم می خواست که بهت سر بزنم ولی چه کنم

بعد از مدت ها سلام………………………………….

راستش دو دل بودم براي گذاشتن اين پستم .اما به هر حال تصميم گرفتم .تصمیم گرفتم از كسی حرف بزنم كه خيلی حق به گردنم داره.كسی  كه زندگی  منو دگرگون كرده.كسی  كه خيلی  برام عزيزه .خيلی  زياد.

سو ء تفاهم نشه اون فرد ،  يه استاده .يه كسی  كه در كنار درس به من خيلی  چيزهای  ديگرو آموخته.يه كسی كه هر چی  ازش بگم كم گفتم.

پس اين پست با احترام تقديم به كسی كه ………………………………………….

واقعا نمی دونم از چه واژه ای  استفاده كنم آخه اون آخرشه:..:

"چقدر دلتنگ بودم خوبم ،

چشمانم را بستم تا شاید تو را در خواب بیابم.

چه بی صدا به خوابم آمدی!!!

هنوز موج انتظار را در چشمهایت به یاد می آورم.

شاید هنوز دلیل انتظارت را خوب نمی دانم،آری،

هنوز قاصدک ها پیامت را به من نگفته اند،

که چه راز های نا گفته ای داری.قاصدک ها کلمات را به بازی گرفته اند.شاید تو را هنوز نشناخته ام.

اما چه فرقی دارد شناختن یا نشناختن ،آن لحظه که بدانی کویر تشنه ی قلبت آغوشی شده است برای

دریافت حقایق ها.

آری چه فرقی دارد فاصلیمان چقدر باشد هنگامی که تو از راه دل از همه به من نزدیکتری!!!!!!!!!!!!!!

خیلی وقت است که بارش برف را بر روی خزان دلم احساس می کنم .

بی هراسی از هراسی دیگر ،چه جسارتی دارد این برف وچه زیبا زلال می کند ریشه ی خشکیده تنم را.

گویی همچنان در خوابم و تو می گویی :بیدار باش ،پاییز، فصل زیبایی در راه است.

بیدار باش ،همه چشم به راهت هستند.اینجا شهر کرانه های آبی است.

وچشمهایم را گشودم به امید آنکه تنها یک رویا نباشی.آن لحظه بود که تو را یافتم ،

وآنجا بود که دلم پر زد."

پی نوشت:بهتره که یه توضیحی در رابطه با این پستم بدم تا بیش از این باعث اشتباه نشده.من این پستو تقدیم به یکی از استادام کردم.حالا چرا؟؟چون تنها اون بود که تونست به من بفهمونه چه آینده ای از نظر درسی جلوی پامه.اون با حرفهاش خیلی به من کمک کرد تا بتونم درسامو بخونم.اگه حرفای اون نبود،معلوم نبود سرنوشتم "در رابطه با درس"چی می شد.

اون دائما حرفای امیدوار کننده به من می زد که این باعث شد از هم رقیب های خودم عقب نمونم.آخه امسال ،سال سرنوشت ساز منه.ومن واقعا به یک همچین کسی احتیاج داشتم.کسی که هم درسشو به خوبی به هم یاد بده وهم بهم بفهمونه که خیلی عقبم وباید خودمو به رقیبام برسونم.دیگه نمی دونم چی بگم که در رابطه با این پست برداشت اشتباهی نکنید.فقط می تونم بگم که دوست داشتن من فقط وفقط از روی استاد وشاگردی ،نه هیچ چیز دیگه.ببخشید که سرتونو در اوردم.ولی نوشتن اینها ضروری بود.

عشق دو نوع است : عشق الهی و عشق انسانی .

« آنجا که محبت وجود داشته باشد عشق وجود خواهد داشت ، آنجا که محبت در میان نباشد مرگ حاضر خواهد بو ، از آنجایی که عشق حقیقی عشق الهی است انواع دیگر عشق فقط در صورتی مفید خواهد بود که عشق الهی در میان باشد »

این پیامی بو که استادم برایم فرستاده بود ، واقعا در آن زمان بسیار مرا تحت تاثیر قرار داد  ، ایشان را از صمیم قلب و با تمام عشقم دوست دارم زیرا که تمام عشقم را مدیون ایشان هستم . شاد باشد و خرم .

دختر کیست ؟ یا دختر چیست؟ یا به کی میگن دختر ؟!

دختر موجود یا جانوری است جاندار که در دسته ی پستانداران نیز تقسیم بندی میشود ... این جانور که جانداری عاطفی و در برخی موارد نیز پرخاشگر ، لوس و نازنازی نیز میباشد ... به رنگهای دخترانه نظیر صورتی پررنگ ،بنفش وارفته ،آبی ملایم ،قرمز جیق ،زرد قناری، سفید گل منگولی ،نارنجی تند و سبز یواش علاقه بیش از حدی نشان میدهد ...!

برخی از این جانداران به شدت به دیدن ویترینهای طلا و جواهرات و البته بوتیکهای شیک و پیک و پاساژهای های کلاس بالا شهر ( مخصوصا پایتخت ) واکنش نشان میدهند ... و به شدت علاقمند به پاساژگردی ، دور زنی ، ولخرجی و ... هستند ...

 برخی از این موجودات ساعتها وقت گرانبهای خویش را صرف شخص شخیص خودشان میکنند و شدیدا به وضع ظاهری و صورتی خود اهمیت میدهند ... این موجودات به شدت به ست (!) شدن رنگ پوست گونه ی خویش با تارها و پودهای البسه ی مارک دارشان جدییت به خرج میدهند !...

 در این میان برخی دیگر نیز اصلا در این وادی ها تشریف ندارند ! ..و به قول خودمان سرشان در لاک خودشان فرو رفته است و شدیدا به پیمایش قلل مرتفع علم و آگاهی و دانش مشغولند ! ( البته درلابه لای همین دختران موفق دخترانی نیز یافت میشوند که هم موفق هستند و هم شیک گرد و هم خوش پوش ... البته نا گفته نماند که همه دختران موفق هستند !)

 بنا به گزارشهای دخترانه ما از پایگاه اطلاع رسانی دخترکان جامعه : دختران دیگری که تعدادشان انگشت شمار است نیز در جامعه یافت میشوند که بسیار ساده و خاکی وار زندگی میکنند !! ...و حرف حرف پدرشان است و کفش کفش مادرشان !... و هر چه خواهر بزرگتر بگوید میگویند چشم (!)...و برادر بزرگتر یا کوچکتر فرقی نمیکند! اگر رگ غیرتش باد کند روی حرفش حرف نمی زنند ( البته اینگونه از دختران اصلا برای خودشان زندگی نمیکنند  و گویی بیشتر غلام حلقه به گوش این و آن یا آن و این هستند ...!!!!!)... البته خودشان نیز از این قضییه دردناک مطلع هستند اما احساس میکنند که راه چاره ایی جز اطاعت کردن ندارند !! ( در صورتی که ما معتقدیم ، ماهی را هر وقت از آب صید کنند دیر نیست ! ...این دختران عزیز میتوانند همانند هم سن و سالهای خودشان دختر وار زندگی کنند!)

 اما عده ی دیگر از دختران ، دخترانی هستند که در ناز و نعمت و تنعم زندگی کرده اند و آنچنان غرق خوشیهای زمانه هستند که دیگر برایشان دختر و پسر ندارد و خودشان را قاطی همه ماجراها میکنند ..!

۲ ـ  چند تیپ دختر داریم یا ژست دخترونه چه مدلیه ؟( البته از نظر یک دختر !)

 به اندازه ی هر چه دختر در دنیا موجود است تیپ موجود است و ژست دخترانه مدل هر دختر میباشد و مدل هر دختر یک ژست منحصر به فرد است !

۳ ـ دختر یعنی چه ؟!

 دختر یعنی بهتر تر تر تر از این نمی شه !!!... حرفشم نزن !

لب کلام این پست یا نتیجه گیری نهایی :

ما از این پست  دخترانه نتیجه میگیریم ، دختر دختر است و دختر خوب است و هر دختر خوبی ، خوبی از خودش است و هر دختری  شخصیت خودش را نشان میدهد و همه دختران با شخصیت و با خاصیت و موفق هستند ... و روز دختر خیلی خیلی مبارک است و دختر شور و سور ونور و هیجان خونه اس !

ازدواج آسان  و یک زوج خوش بخت !

فرزند کمتر ،  زندگی بهتر  !!!؟؟؟

همانطور که کاملا واضح و البته مبرهن است... تاریخ این پست به فروردین بازمیگردد اما به مناسبت روز ملی ازدواج خواستیم یک بار دیگر نمونه یک زوج خوش بخت و البته موفق را نشانه رفته باشیم...!.... ازدواج آسان ، فرزند فراوان ، مبارکه ایشااله ...

در سکوت همه چیز هست و هیچ نیست در سکوت میتوان همه چیز را خواند وبه همه چیز رسید وسکوت صفحه سفیدی است که در آن میتوان به هر احساسی رسید درسکوت آرامشی است که تا عمق جان رخنه میکند وتا استخوان به پیش میرود وگاهی در سرا پرده آن طوفانیست به عظمت لامکان وچنان می تازد وبه پیش میرود که هیچکس .وهیچ چیز توان مقاومت نخواهد داشت ودر سکوت تکاپو وآرامشی است وصف ناشدنی.....

یکی را دوست میدارم ،

 همان کسی که مرا آرام کرد و معنی دوستی را به من آموخت...

اینک که من با او هستم معنی واقعی دوست داشتن را فهمیدم …

او مثل ابر بهار زود گذر نیست ،

 او برایم مانند یک آسمان است که همیشه بالای سرم می باشد…

آسمانی که زمانی ابری می شود

 چشمهای من هم از دلگیری او بارانی می شود…

آری ،

 تو برایم مانند همان آسمانی…

یکی را دوست میدارم ،

او دیگر یکی نیست او برایم یک دنیا عشق است…

پس بمان ای کسی که تو را دوست میدارم ،

بمان و تسلیم احساسات پاک من باش…

می خواهم با تو تا آخرین نفس بمانم....

می مانم تا زمانی که خون عشق در رگهای من جاری است .....

ای خورشید آسمان روزهای من ،

 ای مهتاب روشن بخش شبهای من ،

 ای ستاره درخشان آسمان تیره و تار من ،

 ای آسمان زندگی من و در پایان ای همدم زندگی من ،

با من باش چون که تو را دوست میدارم ،

 آری

تو را دوست میدارم…

 فقط تو را…!

دوستای عزیز من یه وبلاگ هم برای همسر عزیزم طراحی کردم هر کی مایل باشه میتونه از اون هم بازدید کنه

آدرس:www.iyda2.blogfa.com

دلم خیلی گرفته.... این لحظه ها از اون لحظه هایی هستند که دوست داری

 تنها باشی و به هیچ چیز و هیچکس فکر نکنی.....از اون لحظه هایی که

مجبور میشی یه حقیقتی رو در پس گریه های بی وقفه ات پنهان

کنی.....ساکت باشی .... حرف نزنی.... نگاه نکنی ....آره دلم گرفته, مثله

پاییز.... خاموش و ملال انگیز....آفتاب نگاهم سرده سرد.....سرشار از غم و

از غصه لبریز....این لحظه درست یکی از اون لحظه های غم انگیز زندگیه که

 حتی با خدا هم قهری....از دنیا خسته ام....آره همون دنیایی که میگفتم

قشنگه!!...از همین دنیا خسته شدم از این دنیای قشنگی که چشم

مردمش رو روی همه چیز بسته!!.....چرا همه انقدر زود عوض میشن؟....چرا

 انقدر زود حرفاشون یادشون میره؟.... چرا کسی سر حرفش نمی مونه؟....چرا؟....

 من دیگه خسته شدم  

یه لحظه دیدنش،زندگیت رو فدا کنی؟حس قشنگیه اما ادم رو داغون

میکنه.بدتر از اون اینه که بدونی ممکنه اونی که الان تو فکرشی

شایداصلا توی فکر تو نیست.سخته که ببینی داری قربانی یه

احساس پوچ میشی که اسمش عادته،همون عادتی که

شاید خیلی ها بهش میگن عشق!!!اما بازم خودت رو

به همون عادت دلخوش کنی!

منتظرم....

حال همه ی پرنده ها خوب است

فقط خیال کوچ پرستو ها

گاهی دستمالم را

                  مرطوب می کند

 حالا حتما باید چیزی بنویسم

مثلا خاطره ای

              رویایی

              و یا حتی گلایه ای

اما تا یادم نرفته بنویسم

زمین اینجا کنار من نشسته

و پاهایش را

        به اندازه ی تمام گلیم های جهان درازتر کرده

                               و من چقدر نگرانم

بگذریم حالا اگر قرار باشد

            همه ی چیز ها را

                            همان طوری که هست بنویسیم

           باید بنویسم

                           دریا تا بالای قوزک پای من دریاست

                                  و آسمان

در قیل و قال پرنده های مهاجر

              گیج می خورد

                    و من چقدر نگرانم

دریا       موج      دریا     موج      دریا

این حرف ها را تا همیشه تکرار کن

       و اصلاْ فکر نکن که روزی من

              روی ساحل شنی نوشته بودم

              موج ها هیچ جایی نمی روند

                  فقط همدیگر را هُل می دهند !

                  و دریا که حرف های مرا پاک کرده بود و

      من که یاد گرفته بودم

              دیگر نگران نباشم

      و شب خواب دیده بودم

        دنیا

         به اندازه ی کفش های من کوچک بود

                                 و بود !

اگر دوستان ناراحت نمیشن ؟؟؟

فقط همین.....

چند هفته است که دارم می بینم مردم، نه توی خواب که ساعت ۱۲ ظهر یا ۵ بعد از ظهر یا هر وقتی که بیدارم و دارم واقعیت زندگی سراپا فراز سراپا فرود خودم رو می بینم. سعی نکن به حالت هایی که داشتی نسبتش بدی و سریع نسخه ی تعیین تکلیف شده ی حالم رو بپیچی. یا حتی تو ذهنت نسبت به این پست عکس العمل نشون بدی یا از حرفام نتیجه بگیری یا بخوای قضاوت کنی. چون هرگز بلایی که سر خودم آوردم نه سرت اومده نه می تونی سر خودت بیاری.

شد دو تا پاراگراف تا اینجا و هنوز راضی نیستم. هر موقع راضی شدم بهت می گم. کنه مطلب اینکه من اصلا نمی دونم میای به اینجا سر بزنی یا نه. اما اگه نمی آی که این چند تا حرف هم می مونه یادگاری. اگه میای باید بگم هم حق داری هم نه، هم جفتشون هم هیچکدومشون. الان کمی مکث کردم در نوشتن، داشتم به این فکر می کردم که جاهایی از چیزی که تو ذهنم میاد رو سانسور کنم، اما دارم می بینم چیزی جز یه تیکه از خودم نمونده که نگون بختانه یا نیکبختانه صادق ترین قسمت من بوده و فعلا هست. دارم صدای موسیقی وبلاگ س.ن رو می شنوم. راستشو بخوای از مطالبش احساس قی کردن می گیرم مودبانه ش می شه اشمئزاز، اما موسیقی متن وبلاگشو خیلی دوست دارم.

آه... یه آهی کشیدم که بوی خودم ازش بلند شد. چنان وحشتناکه که چند ماهه دیگه با کسی معاشرت نمی کنم. یا اگه این چند روزه آینده تصمیم به معاشرت گرفتم می خوام بوگیر ببندم سر مغزم تا ملت مثل من وقتی دارم شبا از شدت عصبیت بالا میارم، بالا نیارن. تو کم استعداد ترین بنده ی خدا برای داشتن یه شوهر خوب، یه دوست پسر خوب یا کسی که دوستت داشته باشه هستی! ( یه خورده لبخند گوشه خشک لب هام رو گرفت )

راستشو بخوای بعد این همه مدت نسبتا طولانی که ازت دور شدم، وقتی بهت فکر می کنم می بینم هنوزم نمی تونی احساست رو بیان کنی، ازش مراقبت کنی یا دفاع کنی. بماند که من هم خیلی پاره پوره می چسبوندم عکسای تو ذهن و دلم رو اونم به زور رو دیوارای مغزت و شاید قلبت. اونایی که به جز چند تا کلیشه تو ذهنشون ندارن اینجور مواقع سریعا می گن: " هر چی بوده گذشته "

اما به این مومنم که هیچ چی نمی گذره فقط می مونه اگه توجه نکنی خشک میشه مثل یه لکه ی خون بزرگ و غلیظ که دور چشمت رو گرفته. اگه بهش آب نزنی نشوریش، مجبوری با چشمای بسته یا تصمیم بگیری تا آخر عمرت بخوابی یا با چشمای بسته خودت رو بزنی به دیوارای خیابون و شهر و دنیا. مردمی هم که می بینندت یا تصمیم بگیرن که دلشون چند تا لحظه ی کوتاه به اشتباه برات بسوزه یا بخندن و حرفت کنند بچسبوندت گوشه ی دهنشون که دائما می جنبه تا ارضاشون کنه.

شد سه تا پاراگراف و من هنوز راضی نیستم از جریان سیال ذهن چهارشنبه ۲۱ مرداد ماهم. چقدر بد می کنیم با روزهامون وقتی تقسیمشون می کنیم به واحد های مساوی و روشون اسم هم می ذاریم. شنبه یکشنبه دوشنبه مرداد آذر فروردین بیست و یک و سیزده... از خودم می پرسم اگه تقسیمشون نمی کردیم ممکن بود تا ابد ادامه داشته باشه؟ جوابم رو دوست دارم آره بگم. چرا که نه هم دوست دارم بگم. چون مطمئنم اتفاقات هستند که روزها رو می سازند نه تقویم ها. اما همین اتفاقات خود ما رو هم می سازند. تجلی خاطراتیم همه مون. چه خوب چه بد. چه زشت چه زیبا. کاش: کاش اون شب تا صبح هرگز با خورشید تموم نمی شد. شاید به خاطر همون شبه که روز رو نفرین کردم و روزها هیچ کاری ازم بر نمیاد. برعکس شب ها می نویسم. می زنم. می خونم. گریه می کنم. دعا می کنم برای پرنده ی قلبم. دها می کنم برای انسانیت که حتی منم دارم می رم تو فهرست قاتل هاش.

سخت پیر می شیم. خیلی سخت. مخصوصا می گم من که پیر کردن خودم از عادات فکری منه. و فکرم همیشه باهام. احساس می کنم مطلب دارم از دستم در میره ولی اهمیتی نمی دمو پس اگه بی ربط می نویسم تو با ربط بخون. چند هفته ست که مرز روزها و شب ها رو گم کردم. می تونم خورشید رو ببینم که داره جون می کنه خودشو می کشه بالا و سینه کشون می ره تا فرق آسمون. بعد عین مست ها از اون بالا سر می خوره و میفته پایین تا ماه در میاد. ماه. ماه تخلص شعری منه می دونستی؟ آرزو این تخلص رو خیلی دوست داشت... ماه... چقدر حس خوبیه ماه کسی باشی... یا کسی باشی که کسی ماهت ببینه... بماند که هم ماه هم خورشید از اجرام منظومه ی شمسی اند و فقط با اراجیف امثال من معنی خوب می گیرند.

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی     آخر ای ماه تو هم درد من مسکینی

ای بابا چقدر ما آدم ها دوست داریم معنی بدیم و معنی نگیریم. ما آدم ها... آدم ها دو دسته بیشتر نیستند، یه دسته اونایی که فکر می کنند از بقیه جدان یه دسته هم اونایی که فکر می کنند از بقیه جدا نیستند. هر دو دسته به ضعم من در اشتباه. چون نهایتا هر کسی حرف ناپخته ی خودش رو می زنه و می میره. نمی دونم باید از زندگیم پشیمون باشم یا نباشم. چون همه چی رو یا بهتر بگم حقیقت رو نمی دونم( اگه باشه ) تفلسف و تئوریک نگاه کردن رو هم که گذاشتم کنار. چیزی که از خدا خواسته بودم ( اگر ارزش داشته براش یا نداشته ) همون لیوان چایی بود و میز شب و همصحبتی که سکوت رو خوب بلد بود و دیوونه ی روبه رویی ش بود... نه ظرف کریستالی نه قسط ماشین ظرف شویی که ماحصل ته مونده های غذام رو بشوره و وقت مهمونی بره تو چشم فامیلا!

هر کاری کردم برای این بود... اما هرکسی اومد نخواست یا نتونست... یا ندید یا نخواست ببینه... یا من نبود یا منم نشد... یا دوست داشت لکه بذاره تقدیرا رو چشمش تا خشک بشه و از فردا صبح چشماشو بسته نگه داره و بخوابه...

خیلی بیش از اوصافی که بلدم می تونم پوچی بعد از نشدن این آرزوی دیرینه رو توصیف کنم اما به جای کلی حرف دوست دارم تنها بنویسم: وقتی عشق ( تعریف خودم: همون لیوان چایی بود و میز شب و همصحبتی که سکوت رو خوب بلد بود و دیوونه ی روبه رویی ش بود... نه ظرف کریستالی نه قسط ماشین ظرف شویی که ماحصل ته مونده های غذام رو بشوره و وقت مهمونی بره تو چشم فامیلا! نه شهرت نه قدرت متواتر نه ترقی روز شمار سرمایه و اشائه ی فرهنگ و ترویج مبارزه و ... ) رو از دست می دی یا نمی تونی دیگه امیدی برای بدست آوردنش داشته باشی همه چی یه دروغ محضه! نفس کشیدن خواستن تونستن دوزخ برزخ شنیدن دیدن دوست داشتن به دست آوردن از دست دادن شکست پیروزی و هر چیزی

تا حدودی راضی شدم از جریان سیال ذهنم

آدم ها برای اینکه کمی راحت شن دوست دارند سریع کلمه ای به حالی رو که دارند بچسبونند و با این کار تمدد اعصاب و تصمیم گیری برای فراموشی داشته باشند. من اما این بار این کار رو نمی کنم. نه می خوام توجیه کنم نه کسی هست که توجیه بشه. نه توضیحی نه کلامی. خاموش می شم برای ابد. خاموش می شم برای همیشه. برای روز هایی که شماره ندارند و تو سال و ماه و ساعت تقسیم نمی شند. تنها چیزی که می دونم اینه که:

همه مون بی تقصیریم. بدون استثنا. حتی من. حتی تو. حتی همه.

مي دانم عاشق نعره هاي رودخانه است.

ميدانم...

دوست دارم پرنده اي شوم و به آن سوي آب پرواز كنم.آن گاه در درياي دلت شنا كنم.

اي ياور و مونس تنهاييم تو همان كسي هستي كه تنهايي را همچون ابري ناتوان از آسمان آبي قلبم كنار زدي.

زماني كه برق چشمانت را از اعماق نگاهت گرمي دستانت و لبخند دلنشينت كه همواره آرام بخش دل بي تابم بوده دريافتم ديگر خوني در رگهايم وجود ندارد و تنها عشق توست كه در رگهايم جاري است.

زماني كه تو را مي بينم سست مي شوم آرام و قرار ندارم هر كار مي كنم نمي توانم چشمان خيره ام را پايين بياورم.به جاي آنكه اعضاي بدنم در اختيار مغزم باشند تنها از يك لخته خون عاشق فرمان مي گيرند و اين تنها علت كشش عشق توست.

به تو مي انديشم كه بهتريني تو كه هميشه دور از من و در قلب مني!

تو كه همانند فرشته ها رسم دل شكستن را نمي داني.

من در جاده ي پر پيچ و خم زندگي ايستاده ام تا بيايي.

بيايي تا تك ستاره ي قلبم را به سوي ابرهاي انتظار ببري.چشمانم را به آسماني كه خدايت در آن است دوخته ام و دست هاي خسته ام را به سوي او دراز كرده ام و از او مي خواهم كه بيايي و مرا كه تنها در جاده هاي زندگي مانده ام را با خود ببري.

ببري به سرزمين آب هاي نقره اي به سرزمين آرزوهاي شيرين به سرزمين گل هاي عشق.

به اميد آن روز كه ردپايمان را در كنار تك درخت عشق بگذاريم.

ميدونم ديگه نه!

لحظه ها وروزهاي اول وقتي كه يه نوزاد به دنيا مياد اونايي كه رنج دنيا كشيدن ميگن:طفلك چه گناهي كرده بود كه بايد پاشو توي اين دنياي كثيف ميذاشت!خدا به دادش برسه!

اصلا كي ميدونه فردا زندست يا مرده؟كي ميدونه بهشت ميره يا جهنم؟كي ميدونه قراره چه كاره بشه؟كي ميدونه خوشبخت ميشه يا بدبخت؟كي ميدونه..........؟

هميشه ميگم اين چه دنيايي كه ما نميدونيم قراره يك ثانيه بعد چه اتفاقي بيفته ولي ميدونيم آخرآخرقراره بريم يه دنياي ديگه.اصلا اگه همه ميدونن قيامت ميخواد چه اتفاقاتي بيفته چرا بايد اينقدر دل شكستن و دروغ و...زياد باشه؟چرا بايد آدما به خون همديگه تشنه باشن؟چرا؟؟؟

قربونت برم خدا جون يعني زندگي منه انسان با يه قطره بارون يكيه؟آره يكيه.مگه اونا چيشون از ما كمتره؟اتفاقا اونا خيلي از ما بهترن اونا پاكن.ما با همين قطره هاي آبه كه وضو ميگيريم!

قطره هاي بارون هميشه با هم ميان به همين دليل هيچ وقت همديگه رو تنها نميزارن.آره اينه رسم روزگار.زندگي خلق خدا همشون مثل همه.فقط با اندكي كم و كاست در عشق ورزيدن!!!!!

در امتداد ایــن لحظه ها

کسی می خواند نام مرا

خط به خط

دریغ و افسوس !!!

که باید رفت و نمانــد

دگر زمان ، زمان ماندن نیست

دگر جای ما٬  اینجا نیست.

زخود بیگانه گشتم

چه شب ها که با اندوه  بی تو گذشتند

حال آمدی وجان ودل می طلبی زمن ؟!

انگار سالهاست دوری

چرا که نمی دانی جانان را جانی دگر نیــست . . .

تو را چه شد ؟؟

بی هیچ نشانی

گریختی زمن و افتاد فاصله ها

حال دگر جز نام آشنای تو

چیزی  در خاطرم  نیست ...

آه عشقم تا اینجا بود...

لعنت به این دنیا

می گن یه روز جبرئیل می ره پیش خدا گلایه می کنه که: آخه خدا؟ این چه وضعیه آخه؟ ما یه مشت ایرونی داریم توی بهشت که فکر می کنن اومدن خونه باباشون! بجای لباس و ردای سفید، همشون لباسهای مارک دار و آنچنانی می پوشن! هیچکدومشون از بالهاشون استفاده نمی کنن، می گن بدون بنز و بی ام و جایی نمی رن! اون بوق و کرنای من هم گم شده، یکی از همین ها دو ماه پیش قرض گرفتش و دیگه ازش خبری نشد! آقا من خسته شدم از بس جلوی دروازه بهشت رو جارو کردم. امروز تمیز می کنم، فردا دوباره پره از پوست تخمه و هسته هندونه و پوست خربزه!

خدا میگه: ای جبرئیل! ایرانیان هم مثل بقیه، فرزندان من هستن و بهشت به همه فرزندان من تعلق داره. این ها هم که گفتی خیلی بد نیست! برو یه زنگی به شیطان بزن تا بفهمی مشکل واقعی یعنی چی!

جبرییل زنگ میزنه به جناب شیطان. دو سه بار می ره روی پیغامگیر تا بالاخره شیطان نفس نفس زنان جواب می ده: جهنم. بفرمایید؟

جبرییل میگه: آقا خیلی سرت شلوغه انگار!

شیطان آهی می کشه میگه: نگو که دلم خونه. این ایرانی ها اشک منو در آوردن به خدا! شب و روز برام نزاشتن! تا روم رو می کنم اینطرف، یه آتیشی دارن اون طرف به پا می کنن! تا دو ماه پیش که اینجا هر روز چهارشنبه سوری بود و آتیش بازی!...حالا هم که .... ای داد!!! آقا نکن! جبرییل جان من برم... اینها دارن آتش جهنم رو خاموش می کنن که جاش کولر گازی نصب کنن!!! 

من سفیر آرزوهای پر از غزلم.می دانم که می آیی منتظرت می مانم.

از اینسوی دنیا تا آنسو که تو آنجایی اگر قلبمان با هم باشد انگار همیشه کنار هم هستیم.

بر من احسان کن قلبت را به غریبه ها نبخش.با من بمان .مگر نمی خواستی با تو بمانم؟

قولت چه شد؟ احساست می کنم میدانم راه دور است اما قلبم به تو نزدیک است

آشیان کوچک قلبت را به غریبه ها نسپاری  ما برای عشقمان می مانیم..